Waarom wilde ik autismecoach worden? Deels is het afkomstig van een kernwaarde van mij als persoon. Ik geloof namelijk dat alles dat mensen doen een verklaring heeft, ook als wij deze niet begrijpen.
In mijn vroege jeugd, voordat ik de diagnose ASS had, voelde ik me vaak overweldigd en onbegrepen. Ik was niet op mijn plek in het reguliere basisonderwijs, in een klas met tientallen kinderen en zonder persoonlijke aandacht.
Sociale interactie kwam natuurlijk voor de andere kinderen, maar niet voor mij. Alsof alle andere kinderen bij hun geboorte een regelboekje hadden gekregen over wat je moet zeggen om vrienden moet maken, maar men vergeten was om dat boekje ook aan mij te geven.
Vaak werd lesstof uitgelegd op een manier die ik niet goed begreep. Ik had specifieke instructies nodig en nam uitleg vaak zeer letterlijk, waardoor ik uiteindelijk toch een ‘foute’ interpretatie had. Maar ik had toch precies gedaan wat de leraar zei? Waarom is het dan niet goed? Ik kon niet goed omgaan met het gevoel van onrecht als ik gestraft werd terwijl ik toch echt mijn best had gedaan.
Met de tijd werd mijn gevoel van stress en verdriet groter en vertoonde ik daardoor ook steeds hevigere stims, die door anderen gezien werden als rare gedragingen. Daar werd ik vaak mee gepest, totdat ik op een middag huilend thuiskwam en tegen mijn ouders zei: “Ik wil nooit meer naar school!”
Mijn ouders hebben toen uitvoerig onderzoek laten doen, waar uiteindelijk mijn diagnose ASS uit is gekomen. Al snel ben ik overgestapt naar speciaal basisonderwijs. Daar werd gewerkt met kleinere groepen, waar de leraren en begeleiders tijd maakten om te luisteren naar wat elk kind nodig had. Er werden specifiekere instructies gegeven en er werd gewerkt met duidelijke tijdschema’s. Ik had nog steeds geen regelboekje voor sociale interactie, maar vond toch wel meer raakvlak bij andere kinderen die dat regelboekje ook nooit ontvangen hadden.
Het is alleen maar omdat andere mensen zich gerealiseerd hebben dat er een verklaring bestond voor mijn gevoelens en gedragingen, en hun best deden om mij te geven wat ik nodig had, dat ik uiteindelijk toch op mijn plekje ben gevallen en gelukkiger ben geworden in het leven.
Daarom wil ik nu graag ook voor iemand anders degene zijn die bereid was om hem of haar te begrijpen. Ik geloof dat de beste resultaten bereikt kunnen worden door te werken vanuit de aanname dat alles een achterliggende reden heeft.