Wat betekent ‘sociaal zijn’ voor jou? Moet dat hetzelfde zijn als mensen zonder autisme?
Op mijn werk ervaar ik heel vaak dat ik stil ben. Tijdens de lunchpauze zit ik erbij en luister een beetje mee naar de verhalen van anderen terwijl ik mijn tosti eet. Ik vind het zeker interessant, maar iets aan het concept van ‘small talk’ klikt voor mij gewoon niet. Hoe bedenkt iedereen direct een passende manier om op elkaar te reageren, terwijl mijn brein nog een reactie aan het bedenken is op een opmerking van een halve minuut geleden?
Tijdens vergaderingen merk ik dat ik soms de hele vergadering lang stil ben. Ik heb vooral het idee dat alle belangrijke punten al door anderen ingebracht worden. Het voelt onzinnig om mezelf te dwingen om ‘iets’ in te brengen, puur zodat ik heb bijgedragen aan de vergadering.
Ben ik dan antisociaal? Moet ik meer scripts en standaard reacties leren, beter maskeren, zodat het net lijkt alsof ik ‘normaal’ ben?
Wanneer mijn team een gezellig gesprek heeft met elkaar, komt er soms ineens iets in me op. Het gaat een keer over een hobby die ik deel. Of ik heb weer iets flauws bedacht dat ik eruit flap voordat ik er erg in heb. Men schiet in de lach- daar is Roel weer met zijn gevatte opmerkingen!
Tijdens een vergadering ben ik de hele tijd stil, aan het luisteren, aan het meedenken… totdat ik het plotseling merk: mijn input is nodig. Dit is hetgeen dat ik écht moet zeggen, zodat we allemaal op het beste pad kunnen komen.
Ik ben niet antisociaal; ik ben anders sociaal. Ik vervul mijn eigen rol. De harde werker. Degene die luistert en nadenkt en daardoor ziet wat anderen niet zien. Degene die zijn mond opendoet als het belangrijk is, en niet als het niet belangrijk is. Iemand die liever vrienden maakt door leuke dingen te doen dan door te praten.
Op welke manier ben jij anders sociaal?