Terwijl ik me aan het oriënteren was op de mogelijkheden om knuffelcoach te worden, ben ik ook zelf het werkgebied gaan verkennen. Een van de belangrijkste stappen in dat verkenningsproces was om een sessie te plannen met een andere knuffelcoach.
Na uitgebreid onderzoek vond ik Chinello Ifebigh. Zij heeft ook de cursus van Cuddlist afgerond en is al een aantal jaar actief als gecertificeerde knuffelcoach in Nederland.
Ik was in het begin best nerveus om een sessie te plannen, maar ik wist van mezelf: ik wil dit, dus ik moet mezelf gewoon in het diepe gooien. Het sturen van een e-mail is niet eng, maar tegelijk maak ik daarmee wel een commitment.
Al snel kon ik een intakegesprek inplannen met Chinello, en wederom was ik nerveus: nu wordt het echt! En wat als ik de verkeerde indruk maak? Maar ze stelde me al snel gerust; zij kon zien dat ik oprechte interesse had in het werkveld en maakte al meteen duidelijk dat ze dat alleen maar mooi vond. Omdat ik meteen duidelijk maakte dat ik autisme had, kon zij er ook goed rekening mee houden dat ik soms niet goed uit mijn woorden kwam.
Dus hebben we een sessie ingepland, en ten tijde van de sessie was ik (natuurlijk) weer nerveus! Ik wist wel dat ik dit wilde verkennen en dat ik eigenlijk niks had om me zorgen over te maken, maar het was ook de allereerste keer dat ik een professionele knuffelsessie had, en eerste keren zijn gewoon eng.
Zo kon ik mijn ‘jitters’ nauwelijks verbergen toen ik Chinello’s praktijkruimte betrad. Ik nam het initiatief om haar te begroeten met een knuffel. We namen een paar minuten de tijd om de belangrijkste afspraken te doorlopen en het nog even te hebben over het werkveld. En daarna begon Chinello met een vraag, de vraag waar ik nu ook mijn sessies als knuffelcoach mee begin:
“Op welke manier zou je graag willen knuffelen?”
Een paar minuten later was het alsof ik Chinello al jaren kende. Ik was volledig tot rust gekomen, al mijn zorgen waren verdwenen.
En ik wist het nu zeker: dit, dit is wat ik wil kunnen betekenen voor een ander.