Toen ik net begonnen was als knuffelcoach, had ik nog geen idee of en hoe ik aan mijn eerste klanten zou komen. De reacties op mijn eerste blogs over mijn nieuwe initiatief waren ontzettend positief (bedankt daarvoor, lezers!), maar dan nog steeds speelde de vraag: is mijn doelgroep wel groot genoeg, en ga ik de juiste mensen wel bereiken?
Het antwoord heb ik gevonden: ja dus!
Mijn eerste klant was een dame die uiteraard anoniem zal blijven, maar mij wel toestemming gegeven heeft om een blog te schrijven over de sessie. Zij wilde graag ‘Jane’ genoemd worden in deze tekst; bij deze!
Voor het intakegesprek met Jane speelde ook bij mij toch een zekere nervositeit. Natuurlijk had ik mijn gespreksonderwerpen goed voorbereid, maar toch wilde ik ook heel graag een goede indruk achterlaten op mijn eerste mogelijke klant!
Toen besefte ik me: een intakegesprek werkt beide kanten op. Zowel bij knuffelcoaching als bij autismecoaching. Natuurlijk wil de coach peilen of hij de klant op de juiste manier kan helpen, maar de klant wil ook bepalen of zij een goed gevoel heeft bij de coach.
Dus we begonnen allebei enigszins nerveus, onzeker. Misschien blijft dat gevoel voor mij ook altijd wel een beetje, bij een nieuwe klant. En daarin zit al de eerste ‘test’: kunnen we allebei onszelf zijn en elkaar op het gemak stellen? Krijgen we allebei het gevoel dat we goed rekening zullen houden met elkaar? Dan is de kans al heel groot dat het ook tijdens een sessie goed zal komen.
Al snel had ik een sessie gepland met Jane. Volgens de ‘Cuddlist-methode’ beginnen alle sessies met een zogeheten ‘opening agreement’, waarin beide partijen beloven rekening te houden met elkaars grenzen, maar ook dat de sessie draait om de wensen van de klant. Zo ook bij deze sessie. En daarna die vage, open vraag: “Hoe zou je willen knuffelen?”
Zoals ik had geleerd dat veel klanten er last van hebben, was Jane in het begin wat onzeker. Ze wist nog niet helemaal wat ze wilde, maar wilde het ook rustig opbouwen. Wat ik had geleerd: dan toch géén specifieke suggesties doen, géén menu’s geven om uit te kiezen. Wel doorvragen. 9 van de 10 keer, als je de juiste vragen stelt, weten klanten toch wel waar hun voorkeuren liggen.
Wat Jane wilde is beginnen door even met elkaar te kletsen. Eigenlijk was mijn vage vraag, “hoe zou je willen knuffelen”, dus misschien zelfs al te specifiek. Toen we beter aan elkaar waren gewend en wat tijd hadden gehad om te landen, voelde Jane zich al een stuk meer op haar gemak, en lukte het haar om te bedenken wat ze wilde.
Ook iets dat ik alleen maar heb kunnen leren door te doen: veel klanten zullen me verrassen met een nieuwe manier van knuffelen.
Een proefklant met autisme, die ik tijdens mijn cursus bij Cuddlist heb gehad, wilde dat ik bovenop haar ging liggen, en vond de druk juist een fijn, veilig gevoel geven. En Jane wilde opgerold tussen mijn benen liggen, op een bijna katachtige manier. Het leek een beetje op het plaatje bij dit blog. 🙂
Ik had het zelf nooit kunnen bedenken! Maar ik voelde me op mijn gemak, het was volledig onschuldig, en het gaf mij voldoening dat mijn klant hier zo veel waarde uit haalde. Als ik een keuzemenu van knuffelposities had gehad, dan hadden deze mensen misschien nooit gedurfd te vragen om hetgeen dat ze eigenlijk hadden gewild.
Al met al een geslaagde sessie. Nadien kreeg ik van Jane zelfs het compliment dat ik haar een veilig gevoel gaf, dat ik helemaal niet nerveus overkwam, en dat het leek alsof ik dit al jaren deed. Hoge complimenten voor een startende knuffelcoach dus!