“Waarom een autistische knuffelcoach? Ik dacht dat mensen met autisme een aversie hadden tegen lichamelijk contact?”
Dat is een goede vraag! Het kan zeker kloppen dat een deel van de mensen met autisme liever niet door anderen aangeraakt wordt. Maar de werkelijkheid verschilt, zoals vrijwel elke keer dat we het over autisme hebben, per persoon.
Een veelvoorkomende ervaring onder mensen met autisme is dat ze onverwacht lichamelijk contact niet fijn vinden. Zij schrikken hiervan, zelfs als het goed bedoeld is. Bijvoorbeeld als een familielid ze als kind knuffelde, zonder het eerst gevraagd te hebben. Vaak kan dit leiden tot een angst of schrikreflex die tot op de volwassen leeftijd blijft bestaan.
Zelf heb ik het ook een keer gehad: mijn partner gaf me een knuffel van achteren terwijl ik aan het koken was. Ik vind knuffelen altijd heel fijn! Maar toch kwam er even een schrikreactie vanuit mij, want ik had het niet verwacht op dat moment.
Die schrikreactie kan vaak gezien worden als een aversie tegen lichamelijk contact, maar dat is zeker niet altijd het geval. Vaak willen deze mensen gewoon graag weten waar ze aan toe zijn.
Voor deze mensen is duidelijkheid dus extra belangrijk. Wil je een autistische naaste graag begroeten met een knuffel? Dan kan het handig zijn om eerst te vragen of hij of zij dat fijn vindt. “Wil je graag een knuffel, wil je liever de hand schudden, of zeg je het liefst gewoon ‘hallo’?” Zelfs als hij of zij dan een keer ja heeft gezegd, kan het handig zijn om nog te vragen “Wil je voortaan dat ik het elke keer vraag als ik je een knuffel wil geven?”
Als knuffelcoach is dat ook één van de eerste dingen die ik geleerd heb: het voelt misschien ‘over the top’ om zulke vragen te stellen, maar te veel duidelijkheid is altijd beter dan niet genoeg. Dit is niet alleen duidelijkheid die ik aan mijn klanten wil geven, maar ook duidelijkheid die ik van mijn klanten vraag.
Een knuffelsessie is namelijk toegespitst op de wensen van de klant, maar mijn grenzen zijn niet minder belangrijk!
