Een hulpvraag die ik wel eens ben tegengekomen: hoe ga je om met onbegrip voor je autisme op de werkvloer?
We pleiten allemaal voor een inclusieve werkplaats, waar ook werknemers die net een andere aanpak nodig hebben tot hun kracht kunnen komen. Dit geldt natuurlijk evengoed voor werknemers met autisme.
Helaas leven we niet in een ideale wereld. Je kan niet altijd kiezen waar je terechtkomt. Je baas heeft wellicht de beste bedoelingen, maar weet niet automatisch wat je nodig hebt. En voor jou is het misschien moeilijk om het gesprek erover aan te gaan.
Om een voorbeeld te noemen: Max, een jongvolwassene met autisme, is aangenomen bij een IT-bedrijf om technische projecten uit te voeren. Zijn werkzaamheden omvatten ook een onderdeel tech support. Als de telefoon gaat, moet hij omschakelen en de klant helpen. Max vond het soms vervelend als hij onverwacht uit zijn flow gehaald werd, maar kon er nog mee omgaan toen het niet te vaak gebeurde.
Na verloop van tijd ging de telefoon steeds vaker, totdat Max geen tijd meer kreeg voor zijn projecten. In feite was Max een volledige supportmedewerker geworden, terwijl dat nooit de afspraak was. Hij voelde zich diep ongelukkig op zijn werk.
Uiteindelijk kwam Max bij mij met de hulpvraag: “Ik ben bang dat ik niet begrepen ga worden. Hoe geef ik aan dat ik niet gelukkig ben met mijn werkzaamheden en wat anders wil doen?”
Mensen met autisme zijn vaak bang om het aan te geven als zij een andere aanpak nodig hebben. In plaats daarvan proberen ze zonder te klagen te doen wat er van ze verwacht wordt. Een belangrijke vraag was dus: “Is het realistisch om te denken dat je niet begrepen gaat worden?” Toen bleek dat, in situaties waarin het Max eerder wel gelukt was om iets aan te geven waar hij mee zat, hij wel degelijk begrepen werd.
Uiteindelijk is het Max (met een klein duwtje in de rug) toch gelukt om het gesprek aan te gaan. Zijn werkgever vond het verassend om te horen dat hij zich niet op zijn plek voelde, maar had er ook zeker begrip voor. Dat de vraag bij tech support zo groot was dat Max daar vaak nodig was, daar kon zijn werkgever niet meteen iets aan veranderen. Maar het gesprek heeft er wel toe geleid dat er een vacature is opengezet voor een nieuwe medewerker om hierbij te ondersteunen.
Na verloop van tijd is het balletje gaan rollen: er zijn duidelijke afspraken gemaakt over het vrijhouden van tijdsblokken waarin Max aan projecten mag werken. Er is afgesproken dat het beantwoorden van de telefoon meer gedelegeerd gaat worden naar collega’s. In de tussentijd krijgt Max ook meer ondersteuning in het doorgroeien in zijn vakgebied door middel van cursussen. En dat allemaal omdat hij toch de durf heeft gehad om aan te geven wat hij nodig had.
Als jij vanwege je autisme ook wel eens vastloopt op je werk of het gevoel hebt dat je niet begrepen wordt, voel je dan vrij om contact op te nemen!